حدیث روز
امام علی (ع) می فرماید : هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬ خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است.

یکشنبه, ۲ اردیبهشت , ۱۴۰۳ 13 شوال 1445 Sunday, 21 April , 2024 ساعت تعداد کل نوشته ها : 191 تعداد نوشته های امروز : 0 تعداد اعضا : 5 تعداد دیدگاهها : 4×
  • اوقات شرعی


    Warning: A non-numeric value encountered in /home/azarpis1/public_html/wp-content/plugins/azan/index.php on line 122

  • برای امیدوار بودن دلایل زیادی وجود دارد اگر فریب بدخواهان را نخوریم.

    آیا در این مملکت جای امید هست؟

    شناسه : 1365 31 ژانویه 2024 - 1:14 ارسال توسط :
    برای پاسخ به این سوال و اینکه اگر تصور می کنید هیچ جای امیدی نیست، سراغ پدربزرگ ها بروید و پای خاطرات آنها بنشینید. از آنها بپرسید در دوران کوکی چگونه زندگی می کردند؟
    آیا در این مملکت جای امید هست؟
    پ
    پ

    اگر تصور می کنید هیچ جای امیدی نیست، سراغ پدربزرگ ها بروید و پای خاطرات آنها بنشینید. از آنها بپرسید در دوران کوکی چگونه زندگی می کردند؟

     حتما برای شما خواهند گفت زندگی ها متفاوت از امروز بود، در آن دوران پسران از نوجوانی مجبور بودند سر کار بروند تا خرج خودشان را دربیاورند. دختران از نوجوانی شوهر داده می شدند و خرج شان از پدر جدا می شد چرا که تامین مخارج زندگی راحت نبود.

    زمستان که می شد صف های طولانی فروش نفت تشکیل می شد. بچه های نوجوان بعد از یکی دو ساعت انتظار در صف نفت، ۲۰ لیتر نفت می خریدند و به زحمت آن را به خانه می برند. زمستان بوی نفت سوخته ی بخاریهای نفتی، فضای خانه ها را پر می کرد.

    بازی بچه ها در کوچه های خاکی با یک توپ پلاستیکی بود یا تراندن لاستیک کهنه دوچرخه با چوب و دویدن دنبال آن.

    خبری از مسافرت نبود، اصلا رفتن به مسافرت، جزئی از زندگی ها نبود.

    بیمار شدن واقعا یک مصیبت بود چون پزشک بسیار کم بود و هزینه مراجعه به پزشک بسیار زیاد.

    آن روزها بسیاری رایج بود که چند خانواده در یک خانه زندگی می کردند و هر کدام یک اتاق مشرف به حیاط داشتند.

    خانه ها حمام نداشت و در هر محله گرمابه عمومی بود که مردم از آنها استفاده می کردند.

    رستوران، استخر، باشگاه و پارک تقریباً وجود نداشت، اصلا مردم برای چنین چیزهایی نمی توانستند هزینه کنند…

    زندگی آن روزها واقعا مثل عکس های سیاه و سفید قدیمی بوده حالا مقایسه کنید وضعیت زندگی امروز را با آن دوران؛ این زندگی های رنگارنگ و پر هزینه امروزی که هزینه های اصلی زندگی فرزندان تا پایان تحصیلات دانشگاه را پدر و مادر متقبل می شوند و یا تفریحات مختلف حقیقی و مجازی مثل پارک و سینما و رستوران و گوشی و … جزو ثابت زندگی مردم شده است.

     امروزه زندگی ها در خانه های مستقل با آب و برق و گاز و تلفن و فاضلاب و اینترنت می گذرد و با وسایلی که در قدیم داشتن آنها مخصوص خانواده های اعیانی بود مثل تلویزیون، یخچال، جاروبرقی، فر، مبلمان و…

    همه ی این تغییرات هم در همین چهل پنجاه سال اخیر رخ داده در حالیکه تحریم شده ترین کشور جهان بوده ایم و درحالیکه عده ای دائم به ما می گفتند امیدی به آینده نیست. قطعا زندگی امروز بدون مشکل و چالش نیست اما آیا واقعاً در حالیکه روز به روز در حال حرکت به سمت پیشرفته تر شدن هستیم چه چیزی یا چه کسانی دوست دارند نا‌ امیدی را به ما تزریق کنند؟

    کدام رسانه ها هستند که هرگز جز اخبار منفی و ناامید کننده خبر دیگری به ما مخابره نمی کنند؟

    در زندگی مهم تر از همه ی امکانات و پیشرفت ها، داشتن امید است…زندگی کسی که خانه ای ساده دارد اما امیدوار است، بسیار شیرین تر از کسی است که در قصر زندگی می کند اما ناامید است.

    ثبت دیدگاه

    • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
    • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
    • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.